۱- اهمیت شکل ها:گاهی در زندگی روزمره با حوادثی مواجه می شویم که به مثابه یک تمثیل و استعاره نمود می یابند؛گویی آنچه رخ داده، نه حادثه ای تصادفی و معمولی در زندگی عینی است بل قصه یا سناریویی است با طرح و توطئه ای(plot)استخوان دار که قصه پردازی چربدست از پیش عناصرش را کنار هم چیده است:شخصیت ها را در موقعیت هایی خطیر قرار داده تا با توجه به موقعیت، دست به عملی ویژه بزنند؛ و البته تم(موضوع)داستان هم مثل نقش فرش از پیوستن تار و پود عمل شخصیت ها و موقعیت رخ می نماید. و شخصیت ها -فارغ از اینکه موضوع(پیام)داستان چیست-کار خودشان را آن طور که قصه پرداز می خواهد انجام میدهند. و آنچه قصه پرداز می خواهد، همان پیام(تم)است که شخصیت ها از آن غافلند و حتی امکان دارد به خاطرش قربانی شوند.
پس شخصیت ها پیام(تم)را جار نمی زنند؛پیام از طریقِ شکلِ خاصِ مناسباتِ شخصیت ها با یکدیگر ،و با وضعیت و عملشان در موقعیت"خوانده می شود"
۲-طرح و توطئه(چارچوب، زنجیره علی معلولی، پیرنگ ،پلات ،پلان): شب یلدا جشنی در تالار فارابی دانشگاه هنر برگزار شد ؛با عناوین پرطمطراق و غریب چله نشینی و دی گان و چه وچه وچه؛ که اگر بگذریم از آن شوی زنده آنچه، اما ،آن جشن را با این نوشته گره می زند فیلمی است که برای حاضران پخش شد، و یک رویداد نگاری مفصل تصویری از اردوی شیراز بود.اردویی که به مناسبت روز دانشجو-۱۶ آذر-برای دانشجویان هنر تدارک دیده بودند، تا در روز به خصوص خودشان توامان هم خوش باشند و هم کاری فرهنگی را به انجام برسانند.
فیلم از چند روز پیش از ۱۶ آذر و حرکت به سوی شیراز از تهران آغاز می شد و طول سفر را هم شامل می شد. اما بگذریم از خوش باشی و بنگریم به اوج حکایت ،یعنی کنش سترگ فرهنگی:دانشجویان هنر به پارسه(یا همان تخت جمشید)می روند تا ضمن بازید از این یادگار گران سنگ و افتخار آمیز، حضور سرزنده و شاد خود را با اعماق تاریخ در میان نهند. و اما بعدتر:آنها-دانشجویان هنر-برفراز تخت جمشید (یا همان پارسه)رفته و با شور و حرارت یک جوان انقلابی یک صدا و همراه باهم سرود "ای مرز پرگهر"را اجرا کردند؛سپس طی یک حرکت نمادین کیکی را که از پیش تهیه کرده بودند به میان جمع آوردند و با آوازی یکدست یکدست و هماهنگ خواندند: تولد تولد تولدت مبارک بیا شمع ها رو فوت کن که صد سال زنده باشی...
و بعد انصافا شمعها را فوت کردند و انصافا ثابت کردند دانشجو زنده است:دست کم در پناه آرامش گور های کهن!
۳-اعصار ظلمانی یا –باز هم-اهمیت شکل ها:چگونه یک عمل خاص در وضعیتی خاص تبدیل به کنش سیاسی[=رادیکال]می شود. یا به زبان آرنتی مشمول نام کنش(action)می شود. اگر این حکم ساده را بپذیریم که "یک نیت خوب لزوما منجر به کنش خیر نمی شود" دیگر نمی توانیم با رجوع به نیت هامان و حتی بیان صریح آن ها سر و ته همه چیز را هم بیاوریم.در عصر ما ساز و کار
